شکستن جرس اشک کاروان گردید

بهار چشمک رنگی نیاز وحشت داشت

شرار کاغذ ما نیز گلفشان گردید

در آن بساط که دل محمل تپش آراست

چو صبح نیم نفس گر ز زندگی باقیست

برون ز گرد کدورت نمی توان گردید

به روزگار مثل گشت بی زبانی من