چو صبح نیم نفس گر ز زندگی باقیست

شرار کاغذ ما نیز گلفشان گردید

در آن بساط که دل محمل تپش آراست

شکستن جرس اشک کاروان گردید

برون ز گرد کدورت نمی توان گردید

به روزگار مثل گشت بی زبانی من

خموشی آنهمه خون شد که داستان گردید