سری که نیست به گردن ز خواب بردارید

سواد وادی امکان سراب تشنه لبی است

ز چشمه سار گداز دل آب بردارید

جنون حکم قضا تیغ برکف استاده است

مرا به سایه بخت سیه شکر خوابی ست

ز خاک من علم آفتاب بردارید

هجوم خنده نم چشم می کند ایجاد