گلی که واکند آغوش در برش گیرید

خیال نیستی آسودگیست پیش از مرگ

سری که نیست دمی زیر این پرش گیرید

بهار نامه یاران رفته می آرد

دماغ فرصت اگر قدردان سر دل است

نگه ز خانه برون می رود درش گیرید

دمی که فرصت موهوم ما رسد به حساب