نگه ز خانه برون می رود درش گیرید

بهار نامه یاران رفته می آرد

گلی که واکند آغوش در برش گیرید

دماغ فرصت اگر قدردان سر دل است

دمی که فرصت موهوم ما رسد به حساب

شرار هرچه اقل هست اکثرش گیرید

کمال بیدل اگر خیمه عروج زند