آخرچو زلف ، سرکشی ما به پا رسید

تنها نه من جنون اثربوی وحشتم

گل نیز ازین چمن به دماغش هوا رسید

سعی غرور شعله ، برون گرد داغ نیست

قابل اثر نه ای ، ز فلک شکوه ات خطاست

غم نیز نعمتی ست اگر اشتها رسید

سرمایه نشاط تو رفع تعلق است