غم نیز نعمتی ست اگر اشتها رسید

سعی غرور شعله ، برون گرد داغ نیست

آخرچو زلف ، سرکشی ما به پا رسید

قابل اثر نه ای ، ز فلک شکوه ات خطاست

سرمایه نشاط تو رفع تعلق است

ازترک برگ، نی به مقام نوا رسید

برق و شرار دیده ام از وحشتم مپرس