مطلعی سر زد ز فکرم در کمینگاه خیال

یک تپیدن ساز کرد این رگ به صد نشتر رسید

بی نصیب از بیعت مستان این محفل نی ام

دست من بوسید پا ی هرکه تا ساغر رسید

بیخبر رفتم ز خود پنداشتم دلبر رسید

کاش همچون سایه درزنگار می کردم وطن

آب برد آیینه ام را تا به روشنگر رسید