بیخبر رفتم ز خود پنداشتم دلبر رسید

بی نصیب از بیعت مستان این محفل نی ام

دست من بوسید پا ی هرکه تا ساغر رسید

مطلعی سر زد ز فکرم در کمینگاه خیال

کاش همچون سایه درزنگار می کردم وطن

آب برد آیینه ام را تا به روشنگر رسید

گریه من از تنزلهای آثار حیاست