غیر نومیدی از این باغ چه گل خواهم چید

پیکر سرو ز پیری به خمیدن نرسید

بال معنی نکشد کوشش هر بی سر و پا

اشک را منصب بینش به دویدن نرسید

رنگ افسرده من گر به پریدن نرسید

بسمل ناز تو گر بال کشد وحشت کو

جوهر آینه هرگز به تپیدن نرسید