بسمل ناز تو گر بال کشد وحشت کو

اشک را منصب بینش به دویدن نرسید

غیر نومیدی از این باغ چه گل خواهم چید

رنگ افسرده من گر به پریدن نرسید

جوهر آینه هرگز به تپیدن نرسید

تار و پود نفس صبح همان باب فناست

خرقه هستی ما جز به دریدن نرسید