غنچه سان ، قطره اشک مژه شاخ گلیم

جوهر آینه هرگز به تپیدن نرسید

تار و پود نفس صبح همان باب فناست

خرقه هستی ما جز به دریدن نرسید

سعی ما خون شود اما به چکیدن نرسید

هر کجا پای نهی خاک به زیر قدم است

ما نرفتیم به جایی که رسیدن نرسید