سعی ما خون شود اما به چکیدن نرسید

تار و پود نفس صبح همان باب فناست

خرقه هستی ما جز به دریدن نرسید

غنچه سان ، قطره اشک مژه شاخ گلیم

هر کجا پای نهی خاک به زیر قدم است

ما نرفتیم به جایی که رسیدن نرسید

چشم روزن مگر از بی نگهی دریابد