تا نگردد سخت جانی دستگاه انفعال

جز سیاهی هیچ نتوان شد درین میدان سفید

زنگ دارد جوهر آیینه عرض کمال

درکلف خوابید هرجا شد مه تابان سفید

استخوان در پیکر ما می شود پنهان سفید

زیرگردون چون سحردریک نفس گشتیم پیر

می شود موی اسیر ان زود در زندان سفید