استخوان در پیکر ما می شود پنهان سفید

زنگ دارد جوهر آیینه عرض کمال

درکلف خوابید هرجا شد مه تابان سفید

تا نگردد سخت جانی دستگاه انفعال

زیرگردون چون سحردریک نفس گشتیم پیر

می شود موی اسیر ان زود در زندان سفید

راه غربت یک قدم رنجش کم از صد سال نیست