راه غربت یک قدم رنجش کم از صد سال نیست

استخوان در پیکر ما می شود پنهان سفید

زیرگردون چون سحردریک نفس گشتیم پیر

می شود موی اسیر ان زود در زندان سفید

اشک را از دیده دوری کرد تا مژگان سفید

بزم می گرم است از دمسردی واعظ چه باک

برف نتواند شدن در فصل تابستان سفید