نیست ساز عافیت در محفل گفت و شنود

همچو گردون خیمه ای در عالم بالا زنید

خانه پردازی نمی باید پی آرام جسم

این غبار رفته را در دامن صحرا زنید

گوش اگر باز است باری قفل بر لب ها زنید

می توان فرهاد شد گر بیستون نتوان شدن

تیغ اگر بر سر نباشد تیشه ای بر پا زنید