می توان فرهاد شد گر بیستون نتوان شدن

این غبار رفته را در دامن صحرا زنید

نیست ساز عافیت در محفل گفت و شنود

گوش اگر باز است باری قفل بر لب ها زنید

تیغ اگر بر سر نباشد تیشه ای بر پا زنید

شهرت موهوم ننگ بی نشانی تا به کی

آتش گمنامیی در شهپر عنقا زنید