شهرت موهوم ننگ بی نشانی تا به کی

گوش اگر باز است باری قفل بر لب ها زنید

می توان فرهاد شد گر بیستون نتوان شدن

تیغ اگر بر سر نباشد تیشه ای بر پا زنید

آتش گمنامیی در شهپر عنقا زنید

نقد راحت برده اند از کیسه گاه زندگی

بعد از این چون شعله در خاکستر خود وازنید