خاک صحرای فنا خمخانه جوش بقاست

آتش گمنامیی در شهپر عنقا زنید

نقد راحت برده اند از کیسه گاه زندگی

بعد از این چون شعله در خاکستر خود وازنید

یک قلم ساحل شوید و ساغر دریا زنید

کشته تیغ نگاه لاله رویانیم ما

شمع داغی بر سر لوح مزار ما زنید