یک قلم ساحل شوید و ساغر دریا زنید

نقد راحت برده اند از کیسه گاه زندگی

بعد از این چون شعله در خاکستر خود وازنید

خاک صحرای فنا خمخانه جوش بقاست

کشته تیغ نگاه لاله رویانیم ما

شمع داغی بر سر لوح مزار ما زنید

بزم ما را غیر قلقل مطربی در کار نیست