در زبر پاست خاک مراد غرور عجز

گر یک دو دم چو صبح ز هستی زیان کنید

روزی دو از نم عرق شرم زندگی

خاکی که باد می برد آخرگران کنید

ای غافلان تلاش همین آستان کنید

هنگامه دل است چه دنیا چه آخرت

بیدل شوید و ترک غم این و آن کنید