گر یک دو دم چو صبح ز هستی زیان کنید

از شیشه دل آنچه تراود غنیمت است

قلقل اگر نماند ترنگی عیان کنید

خورشید در تلافی سودای همت است

روزی دو از نم عرق شرم زندگی

خاکی که باد می برد آخرگران کنید

در زبر پاست خاک مراد غرور عجز