ای غافلان تلاش همین آستان کنید

روزی دو از نم عرق شرم زندگی

خاکی که باد می برد آخرگران کنید

در زبر پاست خاک مراد غرور عجز

هنگامه دل است چه دنیا چه آخرت

بیدل شوید و ترک غم این و آن کنید