آن به که فکربیگه خود را پگه کنید

شب پرده دار صبح قیامت نمی شود

موی سپید چند به صنعت سیه کنید

پیش از اجل تهیه مردن کمال ماست

زبن پارساییی که سر و برگ خجلت است

طاعت کجاست ، کاش دو روزی گنه کنید

گر خامشی چراغ فروزد در این بساط