در عالمی که بار هوس نیست ره کنید

گر خامشی چراغ فروزد در این بساط

چون شخص سرمه خورده نفس را نگه کنید

دیر و حرم به سیر گریبان نمی رسد

شایسته قبول عدم عرض نیستی ست

رویی که نیست جانب آن بارگه کنید

ناقدردان ذره ز خورشید عافلست