چون شخص سرمه خورده نفس را نگه کنید

زبن پارساییی که سر و برگ خجلت است

طاعت کجاست ، کاش دو روزی گنه کنید

گر خامشی چراغ فروزد در این بساط

دیر و حرم به سیر گریبان نمی رسد

در عالمی که بار هوس نیست ره کنید

شایسته قبول عدم عرض نیستی ست