چون شمع هوس سر به هوا چند فرازید

فردا که گذشتید نه آنید نه اینید

اندیشه هستی کلف همت مردست

دامن ز غباری که نداربد بچینید

گاهی زتکلف ته پا نیز ببینید

زین نسبت دوری که به هستی ست عدم را

کم نیست که چون ذره به خورشید قرینید