خامشی هم بی تظلم نیست گر دادم دهید

پر فرامش رفته ام دور از طربگاه وفاق

گر به یاد کس رسم از حال من یادم دهید

سرمه ام ، پیش که نالم ، شرم آن چشمم گداخت

واگذاریدم چو بیدل با همین یاس و الم

کو دماغ زنده بودن تا دل شادم دهید