گر به یاد کس رسم از حال من یادم دهید

نیست چون آیینه دل پرده ناموس حسن

شیشه مقداری به یاد آن پریزادم دهید

پر فرامش رفته ام دور از طربگاه وفاق

سرمه ام ، پیش که نالم ، شرم آن چشمم گداخت

خامشی هم بی تظلم نیست گر دادم دهید

واگذاریدم چو بیدل با همین یاس و الم