چون شمع ، شرم مقصد بر خاک دوخت مژگان

گر مغز معنیی نیست جز مو به سر مجویید

عقل و دلایل علم پامال برق عشقند

شب را به شمع و مشعل پیش سحر مجویید

سر رفته رفته باشد زین بیشتر مجویید

هرجا نفس فروماند بر دل فتاد بارش

گم گشتن پی موج جز در گهر مجویید