چون صف مژگان دو عالم محو شد در یکدگر

از غبار جلوه غیر تو تا بستم نظر

بسته ام محمل به دوش یاس و از خود می روم

بال پروازی ندارد صبح جز چاک جگر

خدمت موی میانت تاکه را باشد نصیب