بال پروازی ندارد صبح جز چاک جگر

از غبار جلوه غیر تو تا بستم نظر

چون صف مژگان دو عالم محو شد در یکدگر

بسته ام محمل به دوش یاس و از خود می روم

خدمت موی میانت تاکه را باشد نصیب

گلرخان را زین هوس زنار می بندد کمر

چون گهر زین پیش سامان سرشکی داشتم