هرقدر افسرده گردد سنگ می بندد کمر

عالمی را از تغافل ربط الفت داده ایم

نیست مژگان قابل شیرازه بی ضبط نظر

این تن آسانی دلیل وحشت سرشار نیست

گر فلک بی اعتبارت کرد جای شکوه نیست

بر حلاوت بسته ای دل چون گره در نیشکر

فکر فردا چند از این خاک غبار آماده است