گر فلک بی اعتبارت کرد جای شکوه نیست

نیست مژگان قابل شیرازه بی ضبط نظر

این تن آسانی دلیل وحشت سرشار نیست

هرقدر افسرده گردد سنگ می بندد کمر

بر حلاوت بسته ای دل چون گره در نیشکر

فکر فردا چند از این خاک غبار آماده است

هم تو خواهی بود صبح خویش یا صبح دگر