کشیده اند در این معرض پشیمانی

به جای نغمه اگر خون کشد رگ طنبور

جهان طربگه دیدار و ما جنون نظران

پی غبار خیالی رسانده ایم به طور

عسل تلافی نیش از طبیعت زنبور

ز موج درخور جهدش شکست می بالد

به عجز پیش نرفته ست اعتبار غرور