به چوب دسته الم نیست از جفای تبر

ستم به خامه کند خشکی دوات اینجا

زبان به حرف نگردد چوگوش باشدکر

نجات یافت ز مرگ آنکه با قضا پیوست

زنیک و بد مژه بستن هجوم عافیت است

خمار خواب مکش گر فکندی این بستر

در این زمانه که غیر از سکوت آفت نیست