زنیک و بد مژه بستن هجوم عافیت است

زبان به حرف نگردد چوگوش باشدکر

نجات یافت ز مرگ آنکه با قضا پیوست

به چوب دسته الم نیست از جفای تبر

خمار خواب مکش گر فکندی این بستر

در این زمانه که غیر از سکوت آفت نیست

به تیغ حادثه همواری ام نمود سپر