عالمی را طینت بی حاصلم بیکار کرد

غنچه می گوید قفس تنگ است پاس شرم دار

راه صحرای عدم طی کردنت آسان نبود

تا نفس سر می زند بنشین و خار از پا برآر

بر حنا می چربد این رنگی که من دارم به کار

هرکجا پا می نهم از تیرگی پا می خورم

چون نفس هرچند دارم راه در آیینه زار