چون نفس هرچند دارم راه در آیینه زار

عالمی را طینت بی حاصلم بیکار کرد

بر حنا می چربد این رنگی که من دارم به کار

هرکجا پا می نهم از تیرگی پا می خورم

وعده دیدار در خاکم نشاند و پیر کرد

شد سفید آخر ز مو یم کوچه های انتظار

ظرف وصلم نیست اما در کمینگاه امید