ظرف وصلم نیست اما در کمینگاه امید

چون نفس هرچند دارم راه در آیینه زار

وعده دیدار در خاکم نشاند و پیر کرد

شد سفید آخر ز مو یم کوچه های انتظار

رفتن رنگم تهی کرده ست یک آغوش وار

حرص آسان برنمی دارد دل از اسباب جاه

عمرها باید که گردد آب درگوهر غبار