ای که هوشت نغمه از بال و پری وامی کشد

از تپیدن می رسد هر جزو دریا درکنار

آتش رنگی که دارد این چمن بی دود نیست

آب می گردد به چشم شبنم از بوی بهار

بر شکست شیشه ما هم زمانی گوش دار

دیده ها در جلوه کاهت زخمی خمیازه اند

باده جام تحیر نیست جز رنگ خمار