بر شکست شیشه ما هم زمانی گوش دار

آتش رنگی که دارد این چمن بی دود نیست

آب می گردد به چشم شبنم از بوی بهار

ای که هوشت نغمه از بال و پری وامی کشد

دیده ها در جلوه کاهت زخمی خمیازه اند

باده جام تحیر نیست جز رنگ خمار

عمرها شد در خیال آفتاب و آینه