ورنه ازکس بیدماغی برنمی داردبهار

جسم غافل را به اندوه رم فرصت چه کار

کاروان هر سو رود بر خویش می بالد غبار

عیش این گلشن دلیل طبع خرسند است و بس

طاقت خودداری از امواج دریا برده اند

داد ما را عشق در بی اختیاری اختیار

همنوایی کو که از ما واکشد درد دلی