تا نباشم خجلت آلود زمینگیری چو سنگ

در خزانم رنگهای رفته می آید به کار

نخل آهم ، آبیار من گداز دل بس است

بحر رحمت گو مجوش و ابر احسان گو مبار

محمل پرواز من بستند بر دوش شرار

سر متاب از چاک جیب و دامن دیوانگی

شانه ای در کار دارد ریشخند روزگار