در خزانم رنگهای رفته می آید به کار

بی نگاه واپسینی نیست از خود رفتنم

چون رم آهوست گرد وحشتم دنباله دار

عشرت گلزار بیرنگی مهیا کرده ام

نخل آهم ، آبیار من گداز دل بس است

بحر رحمت گو مجوش و ابر احسان گو مبار

تا نباشم خجلت آلود زمینگیری چو سنگ