چون رم آهوست گرد وحشتم دنباله دار

دل به ذوق وصل نقشی می زند بر روی آب

ای هوس آیینه بشکن سخت بیرنگ است یار

بی نگاه واپسینی نیست از خود رفتنم

عشرت گلزار بیرنگی مهیا کرده ام

در خزانم رنگهای رفته می آید به کار

نخل آهم ، آبیار من گداز دل بس است