می کشد یک دیده یعقوب چندین انتظار

مرزبان یاس امشب نام فرهاد که بود

کز گرانی شد صدا نقش نگین کوهسار

بوی پیراهن به حسرت کرد خلقی را مثل

از نفس سعی جنون ناقصم فهمیدنی ست

صد گریبان می درم اما همین یک رشته وار

می کشم تا قامت پیری ست بار هرچه هست