از نفس سعی جنون ناقصم فهمیدنی ست

کز گرانی شد صدا نقش نگین کوهسار

بوی پیراهن به حسرت کرد خلقی را مثل

می کشد یک دیده یعقوب چندین انتظار

صد گریبان می درم اما همین یک رشته وار

می کشم تا قامت پیری ست بار هرچه هست

گو فلک دوش خم خود نیز بر دوشم گذار