آب رخ طلب نتوان ریخت بار بار

درد شکست دل همه را در زمین نشاند

یک شیشه کرده اند بر این کوهسار بار

هرچند آستان کرم تشنه وفاست

گر در مزاج جوش غنا کسب پختگی ست

دیگ شعور را نسزد ننگ و عار بار

ناموس یک جهان غم از این دشت می بریم